اخرین پست

بعد از مطلبی که توی صفر ازاد خوندم اصلا دوست نداشتم( و ندارم)راجع به اینکه :چه خوبه با هم دوستیم یا چه خوبه صمیمی باشیم و اینا بنویسم.یعنی به خودم گفتم هر مشکلی هم که توی کلاس پیش بیاد کسایی هستن که حلش کنن.اخه شما که هر روز به دوستاتون نمیگین:چه خوب که با هم دوستیم!!!!!یا نمیگین:تو امروز اول سلام کردی یا من؟!!!!این حرفا مال دو سه ماهه اوله.نیست؟            

۱.شما هم پست "پیمان رومی زاده"توی وب پزشکی ۰۱رو بخونید و به من بگید چرا کسی باید فکر کنه:توی دبیرستان بیشتر خوش میگذشت؟؟؟ما ""اگه میخواستیم و اجازه میدادیم توی دانشگاه بیشتر خوش میگذشت"                                                                                                                   ۲.چیزی که ۲هفته پیش واسم اتفاق افتاد این بود که رفتم رشت پیش دوستم که اونجا درس میخونه.توی کلاسشون کلا ۲۰نفرن.روز اول که رفتم تو کلاسشون گفت بچه ها این دوستم  از اصفهان اومده ۴روز اینجاست.میخوام بهش خوش بگذره ها.دوستاشم گفتن:چه خوب مهمون داریم!!!!!کجاها دوست داری بری؟بعدم خوابگاهی هاشون پنجشنبه و جمعه نرفتن خونه هاشون که بریم اردو.مسلما اونا به خاطر همکلاسیشون منو تحویل گرفتن.من به این میگم صمیمیت نه اینکه کی بیشتر سلام کنه

۳.نارنجی جونم مرسی که گفته بودی پست "رومی زاده" رو بخونید.شما هم بخونیدش.                       مرسی از اینکه چند تا پست منو خوندین یا نظر دادین.این اخرین پست منه.به هر حال کلاسمونو دوست دارم چون با هم میریم. با هم میایم .با هم امتحان میدیم .با هم بزرگ میشیم.

و اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی میگشت.

به سرعت دو شعر اول را خواند.شعرهایی که انقدر تامل برانگیز بود که به همکاری خواننده نیاز داشت. بی انکه چیزی دستش را بگیرد شعر سوم را شروع کرد. اما ناگهان دلش برای شاعر به خاطر داشتن چنین خواننده ای سوخت و مودبانه به شعر اول بازگشت.این بار با صدای بلند خواندش.اما هنوز       نمی شنیدش. ۴بار خواند و     "همه اش را شنید"...                                                                                                                              قسمتی از کتاب جنگل واژگون.نویسنده:سلینجر            

 جریان شعرای سهراب برای منم یه چیزی تو این مایه ها بود.مثلا بار اول که خوندم:                          در این کوچه هایی که تاریک هستند من از حاصل ضرب تردید و کبریت  میترسم                                                                                                                        بعد از چند بار خوندن دیدم چه قدرررررررررررررررررررررر قشنگه . دیدم حرف خیلی از ادماست که جرئت ندارن  کبریت رو بزنن و واقعیت رو ببینن . ترجیح میدن  توی کوچه ی تاریک زندگیشون همیشه با تردید بمونن.با شک زندگی کنن ولی واقعیتها رو قبول نکنن چون ...شاید چون سخته.                              بگذریم .     

خواهم امد.سر هر دیواری میخکی خواهم کاشت/پای هر پنجره ای شعری خواهم خواند/  هر کلاغی را کاجی خواهم داد/مار را خواهم گفت:چه تماشا دارد غوک...           

به بهانه ی ۲ اردیبهشت سالروز مرگ سپهری که گفت:و اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی میگشت .

به یاد جوونی یا

این اولین اهنگ راکی بود که  گوش دادم (صرفا فقط چون دوستم توصیه کرد رفتم سراغش)و از این سبک خوشم اومد حدود ۱ سال و نیم پیش.    ۶ماه پیشم توی مجله ی"رولینگ استونز"جز ۲۰اهنگ راک برتر ۵۰ سال اخیر اومد.

/imagine there`s no heaven/its easy if you can/no hell below us/above us only sky/

imagine all the peaple/living for today/

imagine there`s no country/it isnt hard to do/nothing to kill or die for/&no religion too/

imagine all the peaple/living life in peace/

you may say im a dreamer/but im not the only one/i hope someday you`ll join us/&the world will live as one 

imagine all the peaple sharing all the world

imagine no possessions/i wonder if you can/no need to greed or hunger/a brotherhood of man

imagine all the  peaple/sharing all the world

you may say im a dreamer/but im not the only one/i hope someday you`ii join us/&the world will live as one

ميدونم كه اين متن رو  قبلن خوندين  واستون تکراریه

ولی باز بخونیمش چون بعضی‌ وقتا فکر می‌کنم چقدر شبیه  پسری میشم که...

روزی پسر بچه اي در خیابان سکه اي ۱سنتی پیدا کرد.او از پیدا کردن این پول آن هم بدون هیچ زحمتی خیلی‌ خوشحال شد به خاطر  همین بقیه روزها با چشم باز سرش رو به سمت پاین بگیره به دنبال گنج...

او در تمام مدت زندگیش ۲۹۶ سکهٔ ۱ سنتی،۴۸ سکهٔ ۵سنتی،۱۹سکهٔ ۱۰سنتی،۱۶سکهٔ۲۵سنتی،۲سکهٔ نیم دلاری و یک اسکنس مچاله شدهٔ ۱ دلاری پیدا کرد.یعنی‌ در مجموع ۱۳ دلارو ۲۶ سنت.

در برابر به دست آوردن این ۱۳دلارو ۲۶ سنت،او

زیبایی دل انگیزه ۳۱۳۶۹طلوع خورشید،درخشش ۱۵۷رنگین کمان و منظرهٔ درختان افرا در پاييزرا از دست داد.

او هیچ گاه حرکت ابرهای سفید را بر فراز اسمان،در حالی‌ که از شکلی‌ به شکل دیگر درمی آمدند  ندید.

پرندگان در حال پرواز ،درخشش خورشید و لبخند هزاران رهگذر هرگز جزيی از خاطرات او نشد...

ما چی‌؟چقدر چیز هاي با ارزش رو واسه خاطر ... از دست میدیم؟چیزهايی که قشنگن،  چيزايي كه واقعي هستن نه مثل سكه "قراردادي " .نه مثل سکه ساخته ی فکر بقیه و نه خودمون. چيزايي كه خوبيشون واسه هميشه است و فقط توي يه برهه ي خاص عزيز نیستن. چیزایی که تکرار نمی شن. چیزایی که  "تو"  "خودت" دوستشون داری. چيزايي كه     ارزش    دارن...

من که خیلی‌ شده.امیدوارم شما نه.